|
Konwencja znosząca wymóg legalizacji
zagranicznych dokumentów urzędowych W imieniu
Rzeczypospolitej Polskiej PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ
POLSKIEJ podaje do powszechnej wiadomości: W dniu 5
października 1961 r. została sporządzona w Hadze Konwencja
znosząca wymóg legalizacji zagranicznych dokumentów
urzędowych, w następującym brzmieniu:
Państwa sygnatariusze niniejszej konwencji, pragnąc znieść
wymóg legalizacji dyplomatycznej lub konsularnej
zagranicznych dokumentów urzędowych, zdecydowały zawrzeć w
tym celu konwencję i uzgodniły, co następuje:
Artykuł 1
Niniejsza konwencja będzie miała zastosowanie do dokumentów
urzędowych, które zostały sporządzone na terytorium jednego
z Umawiających się Państw i które mają być przedłożone na
terytorium innego Umawiającego się Państwa. Dla celów
niniejszej konwencji za dokumenty urzędowe uważa się: a)
dokumenty pochodzące od organu lub urzędnika sądowego,
włączając w to dokumenty pochodzące od prokuratora,
sekretarza sądowego lub urzędnika dokonującego doręczeń ("huissier
de justice"); b) dokumenty administracyjne; c) akty
notarialne; d) urzędowe zaświadczenia umieszczane na
dokumentach podpisanych przez osoby działające w charakterze
prywatnym, takie jak urzędowe zaświadczenia stwierdzające
zarejestrowanie dokumentu lub fakt jego istnienia w
określonej dacie oraz urzędowe i notarialne poświadczenia
podpisów. Jednakże niniejsza konwencja nie będzie miała
zastosowania do: a) dokumentów sporządzonych przez
przedstawicieli dyplomatycznych lub urzędników konsularnych;
b) dokumentów administracyjnych dotyczących bezpośrednio
transakcji handlowych lub operacji celnych.
Artykuł 2
Każde Umawiające się Państwo zwolni z legalizacji dokumenty,
do których ma zastosowanie niniejsza konwencja i które mają
być przedłożone na jego terytorium. Dla celów niniejszej
konwencji legalizacja oznacza jedynie czynność, poprzez
którą przedstawiciel dyplomatyczny lub urzędnik konsularny
państwa, w którym dokument ma być przedłożony, poświadcza
autentyczność podpisu, charakter, w jakim działała osoba
podpisująca dokument, i, w razie potrzeby, tożsamość
pieczęci lub stempla, którym jest on opatrzony.
Artykuł 3
Jedyną czynnością, która może być wymagana w celu
poświadczenia autentyczności podpisu, charakteru, w jakim
działała osoba, która podpisała dokument, oraz, w razie
potrzeby, tożsamości pieczęci lub stempla, którym opatrzony
jest dokument, jest dołączenie apostille określonej w
artykule 4, wydanej przez właściwy organ Państwa, z którego
dokument pochodzi. Jednakże czynność wymieniona w poprzednim
ustępie nie może być wymagana, gdy ustawy, inne przepisy
prawne lub praktyka obowiązująca w Państwie, w którym
dokument jest przedłożony, lub umowa między dwoma lub
większą liczbą Umawiających się Państw, zniosły lub
uprościły legalizację lub zwolniły taki dokument z
legalizacji.
Artykuł 4
Apostille, o której mowa w artykule 3 ustęp 1, będzie
umieszczona na samym dokumencie lub będzie do niego
dołączona; powinna być ona sporządzona według wzoru
załączonego do niniejszej konwencji. Może być ona jednakże
sporządzona w języku urzędowym wydającego ją organu.
Standardowe zwroty w niej zawarte mogą być sporządzone
również w drugim języku. Tytuł "Apostille (Convention de La
Haye du 5 octobre 1961)" pozostawiony będzie w języku
francuskim.
Artykuł 5
Apostille wydana będzie na wniosek osoby, która podpisała
dokument, bądź jego posiadacza. Po prawidłowym wypełnieniu
poświadczać ona będzie autentyczność podpisu, charakter, w
jakim działała osoba, która podpisała dokument, oraz, w
razie potrzeby, tożsamość pieczęci lub stempla, którym
dokument jest opatrzony. Podpis, pieczęć lub stempel na
apostille zwolnione są z wszelkiego poświadczania.
Artykuł 6
Każde Umawiające się Państwo wyznaczy, w nawiązaniu do ich
urzędowych funkcji, organy, które są właściwe do wydawania
apostille, o której mowa w artykule 3 ustęp 1. Powiadomi ono
o takim wyznaczeniu Ministerstwo Spraw Zagranicznych
Niderlandów w czasie składania dokumentu ratyfikacyjnego lub
przystąpienia lub oświadczenia o rozszerzeniu. Powiadomi ono
również o każdej zmianie wyznaczonych organów.
Artykuł 7
Każdy organ wyznaczony zgodnie z artykułem 6 prowadzić
będzie rejestr lub kartotekę, w której odnotuje wydane
apostille, wyszczególniając: a) numer i datę wydania
apostille, b) nazwisko osoby, która podpisała dokument
urzędowy, oraz charakter, w jakim ona działała, lub w
przypadku dokumentów niepodpisanych - nazwę organu, który
opatrzył dokument pieczęcią lub stemplem. Na wniosek każdej
zainteresowanej osoby organ, który wydał apostille,
sprawdzi, czy dane zawarte w apostille odpowiadają danym w
rejestrze lub kartotece.
Artykuł 8
W przypadku gdy traktat, konwencja lub umowa zawarta między
dwoma lub większą liczbą Umawiających się Państw zawiera
postanowienia poddające poświadczenie podpisu, pieczęci lub
stempla określonym czynnościom, niniejsza konwencja będzie
miała pierwszeństwo przed takimi postanowieniami, jeżeli
czynności te są opatrzone większym rygorem niż czynności, o
których mowa w artykułach 3 i 4.
Artykuł 9
Każde Umawiające się Państwo podejmie niezbędne środki w
celu zapobieżenia dokonywaniu legalizacji przez ich
przedstawicieli dyplomatycznych lub urzędników konsularnych
w przypadkach, w których niniejsza konwencja przewiduje
zwolnienie z tego wymogu.
Artykuł 10
Niniejsza konwencja otwarta będzie do podpisu dla Państw
reprezentowanych na 9 sesji Haskiej Konferencji Prawa
Prywatnego Międzynarodowego oraz dla Irlandii, Islandii,
Liechtensteinu i Turcji. Podlega ona ratyfikacji, a
dokumenty ratyfikacyjne zostaną złożone w Ministerstwie
Spraw Zagranicznych Niderlandów.
Artykuł 11
Konwencja niniejsza wejdzie w życie sześćdziesiątego dnia po
złożeniu trzeciego dokumentu ratyfikacyjnego, o którym mowa
w artykule 10 ustęp 2. Konwencja wejdzie w życie dla każdego
Państwa sygnatariusza, które ratyfikuje ją w terminie
późniejszym, sześćdziesiątego dnia po złożeniu jego
dokumentu ratyfikacyjnego.
Artykuł 12
Każde Państwo niewymienione w artykule 10 może przystąpić do
niniejszej konwencji po jej wejściu w życie zgodnie z
artykułem 11 ustęp 1. Dokument przystąpienia będzie złożony
Ministerstwu Spraw Zagranicznych Niderlandów. Przystąpienie
takie skutkuje wyłącznie w stosunkach między Państwem
przystępującym a tymi Umawiającymi się Państwami, które nie
zgłosiły sprzeciwu co do jego przystąpienia w ciągu sześciu
miesięcy od otrzymania powiadomienia, o którym mowa w
artykule 15 litera d. Ministerstwo Spraw Zagranicznych
Niderlandów zostanie powiadomione o każdym takim sprzeciwie.
Konwencja wejdzie w życie między Państwem przystępującym a
Państwami, które nie zgłosiły sprzeciwu co do jego
przystąpienia, sześćdziesiątego dnia po upływie okresu
sześciu miesięcy, o którym mowa w poprzednim ustępie.
Artykuł 13
Każde Państwo może, w czasie podpisywania, ratyfikacji lub
przystąpienia, oświadczyć, że rozszerza stosowanie
niniejszej konwencji do wszystkich terytoriów, które
reprezentuje w stosunkach międzynarodowych, lub do jednego z
nich lub większej ich liczby. Oświadczenie takie będzie
skuteczne z chwilą wejścia w życie konwencji dla danego
Państwa. W każdym późniejszym terminie o takich
rozszerzeniach będzie powiadamiane Ministerstwo Spraw
Zagranicznych Niderlandów. W przypadku gdy oświadczenie o
rozszerzeniu stosowania konwencji składane jest przez
Państwo, które ją podpisało i ratyfikowało, konwencja
wejdzie w życie w odniesieniu do terytoriów, których to
dotyczy, zgodnie z artykułem 11. W przypadku gdy
oświadczenie o rozszerzeniu stosowania konwencji składane
jest przez Państwo, które do niej przystąpiło, konwencja
wejdzie w życie w odniesieniu do terytoriów, których to
dotyczy, zgodnie z artykułem 12.
Artykuł 14
Niniejsza konwencja będzie obowiązywała przez pięć lat od
daty jej wejścia w życie zgodnie z artykułem 11 ustęp 1,
również w stosunku do Państw, które ją ratyfikowały lub
przystąpiły do niej w terminie późniejszym. W przypadku
braku wypowiedzenia będzie ona milcząco odnawiana co pięć
lat. Każde wypowiedzenie będzie notyfikowane Ministerstwu
Spraw Zagranicznych Niderlandów co najmniej na sześć
miesięcy przed upływem pięcioletniego okresu. Może być ono
ograniczone do niektórych terytoriów, do których ma
zastosowanie konwencja. Wypowiedzenie będzie skutkować tylko
w odniesieniu do tego Państwa, które je notyfikowało.
Konwencja pozostanie w mocy dla innych Umawiających się
Państw.
Artykuł 15
Ministerstwo Spraw Zagranicznych Niderlandów powiadomi
Państwa, o których mowa w artykule 10, oraz Państwa, które
przystąpiły do konwencji zgodnie z postanowieniami artykułu
12, o: a) notyfikacjach, o których mowa w artykule 6 ustęp
2; b) podpisach i ratyfikacjach wymienionych w artykule 10;
c) dniu wejścia w życie niniejszej konwencji zgodnie z
artykułem 11 ustęp 1; d) przystąpieniach i zastrzeżeniach
określonych w artykule 12 oraz o dacie, w której takie
przystąpienia stają się skuteczne; e) rozszerzeniach
określonych w artykule 13 i dacie, w której stają się one
skuteczne; f) wypowiedzeniach wymienionych w artykule 14
ustęp 3. NA DOWÓD CZEGO niżej podpisani, będąc w tym celu
należycie upoważnieni, podpisali niniejszą konwencję.
SPORZĄDZONO w Hadze dnia 5 października 1961 r. w językach
francuskim i angielskim, przy czym tekst francuski ma
pierwszeństwo w przypadku różnic między tekstami, w jednym
egzemplarzu, który będzie złożony w archiwach Rządu
Niderlandów, i którego uwierzytelniona kopia zostanie
przekazana drogą dyplomatyczną każdemu Państwu
reprezentowanemu na 9 sesji Haskiej Konferencji Prawa
Prywatnego Międzynarodowego oraz Irlandii, Islandii,
Liechtensteinowi i Turcji.
Po zapoznaniu się z powyższą konwencją w imieniu
Rzeczypospolitej Polskiej oświadczam, że: - została ona
uznana za słuszną zarówno w całości, jak i każde z
postanowień w niej zawartych, - Rzeczpospolita Polska
postanawia przystąpić do tej konwencji, - postanowienia
konwencji są ratyfikowane, przyjęte, potwierdzone i będą
niezmiennie zachowywane. Na dowód czego wydany został akt
niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej Polskiej.
Dano w Warszawie dnia 15 października 2004 r.
Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. Kwaśniewski L.S.
Prezes Rady Ministrów: M. Belka
|
